Cheveoi012

Cheveoi012

ผู้เยี่ยมชม

amore.lukah@flyovertrees.com

  Səssiz Ekranın O Tərəfində: Bir Qaçış Hekayəsi (7 อ่าน)

19 ต.ค. 2569 14:51

Bəzən elə olur ki, insan öz həyatından yox, sadəcə olaraq o günün ağırlığından qaçmaq istəyir. Mən də elə o insanlardan biriyəm – həqiqətdən qaçan, öz dünyasının küncündə sakitlik axtaran adi bir oğlan. Bu gün sizə mostbet global saytı ilə tanışlığımın necə başladığını danışacağam; inanın, başlanğıc heç də ürəkaçan deyildi. O vaxtlar iş yerində ciddi problemlərim var idi, evdə isə hər şey elə bil üstümə gəlirdi. Axşamlar telefonu əlimə alıb sonsuz lentləri sürüşdürürdüm, heç nə oxumadan, sadəcə beynimi susdurmaq üçün. Bir gün reklamda mostbet global yazısını gördüm və heç düşünmədən toxundum. İlk cəhdim uğursuz oldu – yirmi manat uduzdum və özümə güldüm, çünki bu qədər pulu bir paket siqarete də xərcləyə bilərdim.



Həmin gecə yatağa girəndə beynim susmadı. Düşünürdüm ki, bəlkə də bu sadəcə axmaq bir oyundur, amma içimdə bir səs “bir daha yoxla” deyirdi. Sabahısı gün işdən sonra yenidən açdım. Bu dəfə oyunları yavaş-yavaş öyrənməyə başladım, hansı düymənin nə etdiyini oxudum, qaydalara baxdım. İlk dəfə qazandığım məbləğ cüz’i idi – bəlkə on manat, bəlkə on beş. Amma o an içimdə nəsə dəyişdi. Elə bil uzun müddət qaranlıq otaqda oturmuşdum və kimsə pəncərəni araladı. Bu, böyük bir qələbə deyildi, sadəcə kiçik bir işıq idi. Və o işıq mənə həmin günlərdə ən çox ehtiyac duyduğum şeyi verdi: bir neçə dəqiqəlik də olsa, real həyatın ağrısını unutmaq imkanı.



Getdikcə bu kiçik fasilələr vərdişə çevrildi. İşdən evə qayıdanda, çaydanı ocağa qoymadan telefonu açırdım. Bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım – amma ən maraqlısı odur ki, artıq məbləğin özü məni o qədər də narahat etmirdi. Mənim üçün əsas olan həmin on-on beş dəqiqəlik “başqa dünya” idi. Bir axşam, yadımdadır, çox yorğun idim və avtobusda evə qayıdırdım. Pəncərədən çölə baxırdım, şəhərin işıqları gözümdə bulanıqlaşırdı. Elə həmin an telefonda kiçik bir oyun açdım və gözlənilmədən daha böyük məbləğ qazandım. Avtobusda oturmuşdum, ürəyim sürətlə döyünürdü, amma sevincimi heç kimlə bölüşə bilmirdim. Gülməli idi – insan böyük bir sevinci içinə sığdırmalı olur, çünki ətrafındakılar bunu anlamaz.



Tədricən başa düşdüm ki, mən bu saytı pul qazanmaq üçün yox, özümü sakitləşdirmək üçün açıram. Bu, bir növ qaçış idi – səs-küylü dünyadan, cavabdehliyindən, gözləntilərdən uzaqlaşmaq. Bir dəfə dostum məndən soruşdu ki, niyə boş-boşuna vaxt itirirsən? Cavab verə bilmədim. Çünki o an anladım ki, mən itirmirəm – əksinə, özümə kiçik bir sığınacaq tapmışam. Bəli, bəzən uduzurdum, bəzən qazanırdım, amma hər dəfə ekranı bağlayanda içimdə bir rahatlıq qalırdı. Sanki beynimin bir küncündə toz basmış bir otaq var idi və mən ora girib qapını arxamca örtürdüm.



Ən yaddaqalan anlardan biri də ailəmlə bağlı idi. Bir gün qardaşım mənə dedi ki, sən son vaxtlar çox sakitləşmisən, nə oldu? Gülümsədim və dedim ki, sadəcə olaraq özümə kiçik bir hobbi tapmışam. O, bilmirdi ki, həmin “hobbi” mənim üçün bir terapiya kimidir. mostbet global saytında keçirdiyim vaxt mənə öz düşüncələrimlə baş-başa qalmaq imkanı verirdi, amma eyni zamanda diqqətimi də yayındırırdı. Bu, qəribə bir tarazlıq idi – həm qaçırdım, həm də qalırdım. Bəzən oyunu uduzanda özümə deyirdim: “Yaxşı oldu, heç olmasa bir neçə dəqiqə düşünmədin.” Və bu, məni həqiqətən də rahatladırdı.



İndi geriyə baxanda görürəm ki, o ilk uğursuz cəhd məni qorxutmadı, əksinə, öyrətdi. Hər şeyin bir balansı var – həyatda da, oyunda da. Mən böyük uduşlar arxasınca qaçmadım, sadəcə olaraq özümə kiçik bir fasilə verdim. Və bilirsiniz nə oldu? O fasilələr mənə güc verdi ki, real həyatdakı problemlərimlə də üz-üzə gələ bilim. Çünki beynimə “burada bir qapı var, istəsən gir” deyən bir siqnal yerləşdi. Və o qapı həmişə açıq qaldı – nə vaxt darıxsam, nə vaxt yorulsam, sadəcə bir neçə dəqiqəlik ora girib çıxıram.



Yekunda nə deyim? Həyat bəzən ağır olur, hamımız bir yerə qaçmaq istəyirik. Bəziləri musiqiyə, bəziləri kitaba, bəziləri isə belə kiçik ekranlara sığınır. Mənim üçün bu, sadəcə bir qaçış deyil, həm də özümü tapmaq yolunda kiçik bir addım oldu. Və inanıram ki, hər kəs özünə belə bir sakit künc tapmalıdır – nə vaxt ki dünya üstünə gəlir, orada bir nefəs dincəlmək üçün.

31.77.19.139

Cheveoi012

Cheveoi012

ผู้เยี่ยมชม

amore.lukah@flyovertrees.com

ตอบกระทู้
Powered by MakeWebEasy.com
เว็บไซต์นี้มีการใช้งานคุกกี้ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและประสบการณ์ที่ดีในการใช้งานเว็บไซต์ของท่าน ท่านสามารถอ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว  และ  นโยบายคุกกี้