Pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy wpisałem vavada login w przeglądarkę. Był wtorek, chyba trzeci tydzień mojej bezsenności. Siedziałem w kuchni o trzeciej nad ranem, patrzyłem na stos nieotwartych rachunków i na ekran telefonu, który świecił jedynym jasnym punktem w całym mieszkaniu. Nie planowałem niczego. Po prostu palce same wpisały vavada login, jakbym szukał drzwi do jakiegoś innego świata. I wiecie co? Te drzwi naprawdę się otworzyły. Tylko nie prowadziły tam, gdzie myślałem.



Miałem wtedy trzydzieści cztery lata i poczucie, że moje życie rozsypuje się na kawałki. Rozwód ciągnął się od pół roku. W pracy niby wszystko grało, ale codziennie rano musiałem sobie przypominać, po co w ogóle wstaję. Kumpel z działu, Marek, opowiadał kiedyś, że w takich momentach ludzie szukają ucieczki w różnych rzeczach. Jedni biegają, inni piją, a jeszcze inni grają. Ja wtedy pomyślałem, że to bzdura. A potem sam wpisałem vavada login i zrozumiałem, o czym mówił.



Pierwszy wieczór był dziwny. Nie wygrałem nic. Wpłaciłem sto złotych, roztrwoniłem w jakieś pół godziny i poczułem się jeszcze gorzej niż przedtem. Zamknąłem laptopa, poszedłem spać, a rano miałem do siebie pretensję, że jestem dorosłym facetem, a zachowuję się jak dziecko. Powiedziałem sobie, że to koniec. Że więcej tego nie zrobię. No i nie zrobiłem. Przez całe trzy dni.



Czwartego dnia wróciłem. Tym razem bez pośpiechu. Usiadłem, zrobiłem sobie herbatę, wpisałem vavada login i postanowiłem, że potraktuję to jak grę, a nie jak ratunek. I wtedy coś się zmieniło. Nie chodzi o pieniądze, bo na początku dalej przegrywałem. Chodzi o to, że przestałem myśleć o rachunkach, o byłej żonie, o pustym mieszkaniu. Przez te dwie godziny byłem tylko ja i ekran. Prosta sprawa. Klik, czekanie, wynik. Żadnych skomplikowanych emocji, żadnych rozmów, których nie chciałem odbywać.



Pamiętam jedną noc szczególnie. Deszcz walił w okno tak mocno, że musiałem podgłośnić komputer. Wpisałem vavada login, wziąłem kilka obrotów w jakiejś grze, która nawet nie wiem, jak się nazywała. I nagle coś zaczęło się kręcić inaczej. Najpierw mała wygrana, potem większa, a potem taka, że aż się roześmiałem na głos. Sam w pustym mieszkaniu. Śmiałem się jak głupi, bo przez chwilę poczułem coś, czego nie czułem od miesięcy — coś w rodzaju ulgi. Nie chodziło o kasę. Chodziło o to, że los, który od dawna dawał mi tylko kopniaki, nagle pokazał mi środkowy palec w odwrotną stronę. Głupie, wiem. Ale tak było.



Od tego czasu minęło prawie dwa lata. Nie zamierzam udawać, że wygrałem milion i kupiłem dom nad morzem. Nie. Wygrałem trochę, przegrałem trochę, ale najważniejsze, że nauczyłem się czegoś o sobie. Kiedy wpisuję vavada login, nie uciekam już od życia. Wręcz przeciwnie — traktuję to jako przystanek. Jak kawę na balkonie. Jak spacer, kiedy nie chce się wracać do domu. To nie rozwiązuje problemów, ale daje mi te dwadzieścia minut spokoju, których czasem potrzebuję, żeby potem spojrzeć na wszystko z dystansu.



Śmieszne, ale kiedyś opowiedziałem o tym Markowi. Ten sam kolega z pracy, który mówił o ucieczkach. Popatrzył na mnie i powiedział: „Czyli jednak uciekłeś”. A ja mu na to: „Nie. Ja się tylko schowałem. I w końcu wyszedłem z kryjówki”. Bo to prawda. Przez te wszystkie wieczory, kiedy wpisywałem vavada login, nie uciekałem od rzeczywistości. Uczyłem się z nią obchodzić. Powoli, po godzinie, po jednym kliknięciu. I wiecie, co jest najzabawniejsze? Że teraz, kiedy czasem przegram, nie czuję złości. Po prostu zamykam laptopa, patrzę na te rachunki, które w końcu otworzyłem, i myślę: „No trudno. Jutro będzie lepiej”.



Nie mówię, że każdy powinien robić to samo. Nie namawiam nikogo. Ale jeśli ktoś kiedyś siedzi o trzeciej nad ranem w kuchni i czuje, że świat go przytłacza, to niech wie, że czasem wystarczy znaleźć swoje własne drzwi. Nawet jeśli prowadzą do miejsca, którego się nie spodziewał. Ja swoje znalazłem w vavada login. I choć brzmi to głupio, to właśnie tam po raz pierwszy od dawna poczułem, że mam ochotę na coś jeszcze. Choćby na kolejny wieczór. Choćby na kolejną grę.